A wy [bądźcie] podobni do ludzi, oczekujących swego pana, kiedy z uczty weselnej powróci, aby mu zaraz otworzyć, gdy nadejdzie i zakołacze. Szczęśliwi owi słudzy, których pan zastanie czuwających, gdy nadejdzie.
Komentarz do Ewangelii
Dziś obchodzimy wspomnienie **świętego Odona z Cluny** (ok. 878/879 – 942), jednego z wielkich reformatorów życia monastycznego w średniowieczu. Urodził się we Francji, w rodzinie szlacheckiej, a jego ojciec poświęcił go świętemu biskupowi Marcinowi z Tours. Już od młodości okazywał umiłowanie nauki, modlitwy i muzyki. Po pewnym czasie jako kanonik i nauczyciel wstąpił do benedyktyńskiego opactwa w Baume. Później przeszedł do klasztoru w Cluny, gdzie wyróżniał się swoją mądrością i przykładnym życiem.
W 927 roku został wybrany drugim opatem Cluny. Stamtąd zapoczątkował głęboką odnowę duchową wielu klasztorów Europy, promując wierność Regule świętego Benedykta, nieustanną modlitwę, ubóstwo oraz piękno liturgii. Bronił także ubogich i działał na rzecz pokoju.
—Święty Odon był kontemplatykiem miłosierdzia Chrystusa, którego w sugestywny sposób nazywał „miłośnikiem ludzi”. Podczas pobytu w Rzymie zachorował i powrócił do Tours, gdzie zmarł w opinii świętości.