Obrońca kultu świętych obrazów i reformator życia monastycznego

Dziś św. Teodor Studyta (Konstantynopol, 759–826) przenosi nas do samych środkowych wieków bizantyjskiego średniowiecza, okresu pełnego niepokojów. Jego wuj Platon, opat klasztoru Sakkudion w Bitynii, skierował go ku życiu monastycznemu, gdy Teodor miał 22 lata. Święcenia kapłańskie przyjął z rąk patriarchy Tarazjusza. Święty Teodor wyróżnił się jako jeden z wielkich reformatorów życia monastycznego (nawoływał do powrotu do nauczania św. Bazylego), a także jako obrońca świętych obrazów podczas drugiej fazy ikonoklazmu. Przyjmując ludzką naturę, niewidzialne odwieczne Słowo stało się widzialne w ludzkim ciele i w ten sposób uświęciło cały widzialny wszechświat. Ikony jednoczą nas z Osobą Chrystusa, z Jego świętymi, a przez nich z Ojcem niebieskim. — Dla św. Teodora, obok posłuszeństwa i pokory, ważną cnotą było umiłowanie pracy (stanowiące kryterium pozwalające ocenić autentyczność osobistej pobożności).