Bohatersko bronił, że Jezus jest w pełni człowiekiem, z „wolą ludzką”

Dziś wspominamy jednego z wielkich Ojców Kościoła Wschodniego: św. Maksyma (579–662), któremu tradycja chrześcijańska nadała tytuł Wyznawcy ze względu na niezłomną odwagę, z jaką potrafił „wyznać” — nawet poprzez cierpienie, jakim było okrutne okaleczenie języka i prawej ręki — pełnię swojej wiary w Jezusa Chrystusa, prawdziwego Boga i prawdziwego człowieka. Maksym urodził się w Palestynie. Już od młodości skłaniał się ku życiu monastycznemu i studiowaniu Pisma Świętego. Z Jerozolimy przeniósł się do Konstantynopola, a stamtąd, z powodu najazdów barbarzyńskich, schronił się w Afryce, gdzie wyróżnił się wielką odwagą w obronie prawowierności. Pojawiła się wówczas teoria, według której Chrystus miał tylko jedną wolę — Boską. Święty Maksym natychmiast zrozumiał jednak, że podważało to tajemnicę zbawienia, ponieważ człowiek pozbawiony woli nie jest prawdziwym człowiekiem. — Bóg w Jezusie Chrystusie rzeczywiście przyjął pełnię człowieczeństwa, z wyjątkiem grzechu, a zatem także ludzką wolę.