Królowa i matka; wzór poświęcenia dla ubogich. Patronka pokoju. Prabratanica św. Elżbiety Węgierskiej.

Dziś Kościół obchodzi wspomnienie świętej Elżbiety Portugalskiej (1271–1336): urodzona w Saragossie, już w wieku 12 lat została wydana za mąż za króla Portugalii Dionizego, z którym miała dwoje dzieci. Była matką rodziny, niestrudzoną orędowniczką pokoju i została kanonizowana (1625) za życie pełne pobożności, miłosierdzia i zaangażowania na rzecz pokoju. Jest czczona za oddanie ubogim, głębokiego ducha chrześcijańskiego i zdolność pośredniczenia w konfliktach. Od dzieciństwa wykazywała szczególne zamiłowanie do życia modlitwy, postu i dobrych uczynków. Pomimo niewierności męża i często rozwiązłego życia dworskiego Elżbieta pozostała wierna swoim wartościom chrześcijańskim. Potrafiła łączyć rolę królowej z życiem modlitwy, postu i stałej pomocy potrzebującym. Po śmierci męża w 1325 roku Elżbieta zamieszkała w klasztorze klarysek w Coimbrze, gdzie wstąpiła jako tercjarka franciszkańska. —Jest patronką tych, którzy wprowadzają pokój. Jej wpływ przekracza historię Portugalii i czyni ją jedną z wielkich kobiecych postaci Kościoła katolickiego.