„Apostoła Słowian”.

Dziś rozważamy życie św. Adalberta z Magdeburga (910–981) (mistrza św. Wojciecha z Pragi), benedyktyńskiego mnicha i wielkiego misjonarza X wieku. Po pracy na dworze Ottona I Wielkiego porzucił zaszczyty i wstąpił do klasztoru w Trewirze. W roku 961 został konsekrowany na biskupa i wysłany na Ruś Kijowską na prośbę księżnej Olgi, lecz misja zakończyła się niepowodzeniem i musiał uciekać po śmierci swoich towarzyszy. Po powrocie został opatem w Wissembourgu i wyróżniał się dyscypliną oraz umiłowaniem nauki. W 968 roku papież Jan XIII mianował go pierwszym arcybiskupem Magdeburga. Stamtąd organizował nowe diecezje, takie jak Miśnia i Brandenburgia, zakładał szkoły i formował misjonarzy. Mówi się, że osobiście dodawał odwagi swoim uczniom przed wysłaniem ich na trudne ziemie misyjne. Zmarł w 981 roku podczas wizyty duszpasterskiej. Życie św. Adalberta z Magdeburga uczy nas, że wiara wzrasta dzięki wysiłkowi, odwadze i wytrwałości. Choć rezultaty nie były natychmiastowe, jego praca przyniosła mu tytuł „Apostoła Słowian”.