Dziś wspominamy św. Anzelma (1033–1109), pochodzącego z Aosty (Włochy). Już od najmłodszych lat odczuwał pociąg do życia kontemplacyjnego, lecz jego ojciec stanowczo się temu sprzeciwiał. Jako młody człowiek opuścił dom rodzinny, udał się do Francji i w wieku 27 lat został mnichem benedyktyńskim w opactwie Bec w Normandii. Po zaledwie trzech latach życia zakonnego mianowano go przeorem klasztoru w Bec oraz nauczycielem szkoły klasztornej. Nie lubił metod autorytarnych; wolał posługiwać się przekonywaniem. W wieku 46 lat został wybrany opatem klasztoru. Stał się wówczas wybitnym nauczycielem, elokwentnym kaznodzieją i wielkim reformatorem życia monastycznego. Przede wszystkim jednak zasłynął jako wielki teolog (prekursor "teologii scholastycznej"). Później arcybiskup Canterbury, benedyktyn Lanfrank, poprosił Anzelma, aby spędził u niego pewien czas, nauczając mnichów i pomagając mu. W 1093 roku Anzelm został wybrany na następcę Lanfranka. —Jako arcybiskup Canterbury św. Anzelm bronił Kościoła przed nadużyciami władzy świeckiej (musiał zmagać się z wrogością Wilhelma Rudego i Henryka I). Wierność Kościołowi kosztowała go nawet gorycz wygnania w 1103 roku. W 1106 roku Anzelm mógł powrócić do Anglii, gdzie został uroczyście powitany przez duchowieństwo i lud. Zmarł w Canterbury 21 kwietnia 1109 roku, w wieku 76 lat.