Dziś, w święto św. Piotra Damiana (1007–1072), wspominamy jednego z wielkich reformatorów Kościoła w średniowieczu. Urodził się w Rawennie (Włochy), w ubogiej rodzinie. Wcześnie został sierotą. Zdobył znakomite wykształcenie i zyskał wielkie uznanie jako nauczyciel i prawnik. Pragnąc prowadzić życie czystsze i bliższe Bogu, porzucił życie świeckie i udał się do klasztoru Fonte Avellana, gdzie poświęcił się surowej ascezie i modlitwie. Propagował wymagające życie monastyczne, oparte na pokucie, milczeniu i lekturze Pisma Świętego. Był również wybitnym teologiem, głęboko rozmiłowanym w Krzyżu Chrystusa. Wkrótce został doradcą papieży i biskupów, z których pomocą, stanowczo, a zarazem pokornie, zabiegał o reformę duchowieństwa i zwalczanie nadużyć swoich czasów. Został mianowany kardynałem i biskupem Ostii. —Święty Piotr Damian uczy nas, że każda reforma — zarówno osobista, jak i kościelna — zaczyna się w sercu. Prawdziwa świętość rodzi się w wewnętrznej ciszy, w której Bóg przemienia duszę.